1.0Le Bois du Cazierhttps://www.leboisducazier.be/nlcharlotteJhttps://www.leboisducazier.be/nl/author/charlottej/rich600338<blockquote class="wp-embedded-content" data-secret="FqcSk0YVaj"><a href="https://www.leboisducazier.be/nl/geschiedenis/">Geschiedenis</a></blockquote><iframe sandbox="allow-scripts" security="restricted" src="https://www.leboisducazier.be/nl/geschiedenis/embed/#?secret=FqcSk0YVaj" width="600" height="338" title="“Geschiedenis” — Le Bois du Cazier" data-secret="FqcSk0YVaj" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" class="wp-embedded-content"></iframe><script type="text/javascript"> /* <![CDATA[ */ /*! This file is auto-generated */ !function(d,l){"use strict";l.querySelector&&d.addEventListener&&"undefined"!=typeof URL&&(d.wp=d.wp||{},d.wp.receiveEmbedMessage||(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if((t||t.secret||t.message||t.value)&&!/[^a-zA-Z0-9]/.test(t.secret)){for(var s,r,n,a=l.querySelectorAll('iframe[data-secret="'+t.secret+'"]'),o=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret="'+t.secret+'"]'),c=new RegExp("^https?:$","i"),i=0;i<o.length;i++)o[i].style.display="none";for(i=0;i<a.length;i++)s=a[i],e.source===s.contentWindow&&(s.removeAttribute("style"),"height"===t.message?(1e3<(r=parseInt(t.value,10))?r=1e3:~~r<200&&(r=200),s.height=r):"link"===t.message&&(r=new URL(s.getAttribute("src")),n=new URL(t.value),c.test(n.protocol))&&n.host===r.host&&l.activeElement===s&&(d.top.location.href=t.value))}},d.addEventListener("message",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener("DOMContentLoaded",function(){for(var e,t,s=l.querySelectorAll("iframe.wp-embedded-content"),r=0;r<s.length;r++)(t=(e=s[r]).getAttribute("data-secret"))||(t=Math.random().toString(36).substring(2,12),e.src+="#?secret="+t,e.setAttribute("data-secret",t)),e.contentWindow.postMessage({message:"ready",secret:t},"*")},!1)))}(window,document); //# sourceURL=https://www.leboisducazier.be/wp-includes/js/wp-embed.min.js /* ]]> */ </script> Het verleden, begin van de toekomst Van industriële revolutie… Le Bois du Cazier werd ingeschreven op de Lijst van het Wereldpatrimonium van de UNESCO als de belangrijkste mijnsite van Wallonië, als het zinnebeeld van de arbeidsomstandigheden en de immigratie. De mijnramp van 8 augustus 1956 maakte 262 slachtoffers, afkomstig uit 12 verschillende landen, een meerderheid van Italiaanse nationaliteit. Dankzij het bewustmakingswerk rond deze ramp kan de kracht van dit herdenkingspatrimonium niet meer ontkend worden. De harde arbeidsomstandigheden met zijn gevaren voor deze “zwarte gezichten” hebben bijgedragen tot de voorspoed van het land van Charleroi. Alom bekend zijn de droevige  foto’s van de tragedie van 1956, van het hekken met de letters “BdC. bovenaan, met de talrijke families die daar vanaf 8 augustus gedurende 14 dagen wachtten in de hoop op de terugkeer van hun familielid. Het gebouwenpatrimonium werd aangevuld in de loop van de tijd en weerspiegelt een industriële architectuur van neoklassieke inslag. Op de voorgrond van de site ziet men de drie majestatische voorgevels van de gebouwen die de kracht van de steenkoolmijn belichaamden en indruk wilden maken tegenover de concurrentie en de mijnwerkers. Rondboogramen en oculi wisselen elkaar af in de drie traveeën van de voorgevels in natuur- en baksteen, bekroond met ronde frontons. Op het fronton dichtstbij het hekken staat de naam van de steenkoolmijn “Bois du Cazier”  in blauwe steen gegraveerd. Gesloten in 1967 en in verwaarloosde staat achtergelaten, werd de site opnieuw in haar waardigheid hersteld door de Waalse Regio dankzij de steun van structurele Fondsen van de Europese Unie. Hij werd voor het publiek geopend in 2002, niet alleen als een plek van de herinnering maar ook als museum en als toeristische attractie. De Bois du Cazier is een mijnsite, maar het is meer dan een mijnmuseum, het is een getuige van het industrieel verleden van Wallonië. Een museumparcours volgens de formule ‘het verleden is aanwezig voor de toekomst’ is gewijd aan steenkool, ijzer en glas. Dat maakt van de Bois du Cazier een uitstalraam van menselijke vakkennis, van haar successen maar ook van haar uitwassen… De Ruimte van 8 augustus is ingericht in de zaal van de ophaalmachine. Film, foto’s en getuigenissen vertellen over deze wrede dag en de dagen die erop volgden. Ook de kolenslag en de Italiaanse immigratie worden er aangeroerd. In de zaal van de douches en de kleerkamer (‘zaal der gehangenen’) verhaalt het Industriemuseum de geschiedenis van de industriële revolutie. Stoommachines, een staalwals, een tramwagen, machine-werktuigen en elektrische motoren schetsen dit menselijk en technisch epos. Het Glasmuseum bevindt zich in de vroegere lampenzaal die werd uitgebreid met een glas- en staalstructuur. De collecties worden uitgestald vanuit een vernieuwde invalshoek: een tegendraadse chronologie nodigt ons uit tot een nieuw soort van ontdekking: vanaf het heden naar de oorsprong van het glas. De workshops worden geleid door vakmensen. De demonstraties van de smederij, de smelterij en het gladblazen met een lasapparaat gebeuren in een authentieke sfeer. Het bosdomein van 25 ha omhelst een keten van steenbergen. In het geografische centrum ervan werd er een semi-natuurlijk park aangelegd waarin de bezoeker deze bijzondere biotoop kan verkennen. Een wandelweg leidt naar een observatorium […]